Naging busy ako lately, busy sa kakagala at kakaikot ng metro manila. Nawili sa paglalagalag at sa trabaho habang ang isang pahina dito sa isang pader ko sa mundo na kung san ako nabibilang eh panandalian kong nakalimutan.
Ngayon, napapabalik ako dito. Gusto kong bago ko makalimutan ang lahat, maisulat ko na ngayon yung mga bagay na gusto kong masabi bago ko pa makalimutan ang lahat.
Isang kaibigan ang namaalam. Isang hindi pangkaraniwang kaibigan. Isang kuya, thou no blood connection at all, tinuring kong parang totoong kuya na rin di nagtagal. Isang stranger lang na nakilala ko sa mall, pero sooner, since wala kaming common friends at all.. sa kanya ko nasasabi at nakukwento ang halos lahat ng mga bagay na di ko masabi sa mga taong malalapit sa akin.
Mas okay kasi sa pakiramdam yung magopen ng mga bagay sa isang taong stranger pa din kahit ilang beses mo nang nakakausap at namemeet. Nakilala nya ang isang side ko na di ko mailabas sa paligid ko, at nakilala ko ang side nya na di alam ng karamihan. We share thoughts and laughters in times. Pretty funny pero nagustuhan ko ang mga araw na madalas ko syang makausap, later on, tinuring ko na din na parang kuya.
July 4th. Eto yung araw na sobrang wasak ako, yung pinakamamahal ko kasi nung time na yun, nakipagbreak sa akin. Pakiramdam ko, nawasak ang buong mundo ko. I can’t move on, pero, sa stranger na to ko nakwento ang mga sentimiento ko. Nakakatawa, pero, ganun talaga, mabuti na lang at malawak pang-unawa ni estranghero.
Time machine. Fast forward. December then January.
Nagtext ako kay stranger, nangangamusta. Yung balita nya sa akin yung isa sa mga pinakamasayang balitang natanggap ko mula nung nakilala ko sya. Masaya na sya, nararamdaman na nya yung pakiramdam ng pagiging kuntento. Sabi ko sa kanya, dapat yung happiness nya eh ipapakilala nya sa akin.. Isang bagay na di ko nagawa sa kanya na hindi ko napakilala ang happiness ko noon.
Time machine ulet. Fast forward, sabay slow motion.
April 27th. Wednesday ng hapon. Around 5pm.
Isang balita ang natanggap ko, wala na daw ang isang kaibigan ko. Dahil sa ayokong maniwala, namura ko pa ng wagas ang taong tumawag sa akin. Nakakainis, di naman kasi nakakatuwang biro yun.
Later that night, that person that I thought died texted me, na mas lalong nagpagulo sa takbo ng kwento. Then following morning, pagkaout ko sa work, yung mismong tumawag sa akin eh tinawagan ko ulet. I asked who that person is and pinadescribe ko yung sinasabi nya at kung tumutugma sa taong biglang naisip ko.
Nangangamba ko nun. Naglalakad habang umiiyak sa overpass sa tapat ng technohub. Ayokong maniwala sa mga inpormasyong natatanggap ko. Si kuya ko, wala na. Sure ba tong taong to na yung taong tinutukoy nya eh kilala ko talaga? Or baka naman nagkataon lang ang lahat. Oo, mas gusto kong isipin yun ngayon.
Buong araw akong walang tulog. Amhirap isipin eh. Tulala lang ako. The night after, shift ko, the next morning.. I went there to confirm if it’s true, if it is just a joke, he better tell me that as early as possible dahil baka yung nagsabi sa akin yung maibabaon ko sa hukay ng wala sa oras.
But.. nagkamali ako.
He’s there. Lying on his coffin. Smiling. Happy. Contented.
I should not ask him why anymore. He’s the best kuya afterall.
–oOo–
Di ako nawalan ng kuya. Nauna lang sya sa kabila, for sure, iccheck nya ung space ko dun.. Baka sakaling magkaubusan eh, mahirap na. Atleast, mairereserve nya ako sa kabilang end if in case. Andyan pa din naman kuya ko eh. Sya ay sya pa din. Wala ng makakapalit sa kanya bilang isa sa mga kuya ko. He’s still alive in my heart and memories.
Rest in peace kuya. Nakakaloko. Sa mismong birthday ko sa linggo ka pa pala ililibing. Isn’t memorable? Every time na magcecelebrate ako ng birthday ko, maalala kita agad? Coolness! I’ll surely miss you kuya!
Cesar Gilaver Gerbolinga Jr.
July 2, 1974 – April 26, 2011.
May your soul rest in eternal peace.
Kelan nga ba ang huling relasyon ko? 8 months and 2 days to be exact, and ngayon, may isang taong nagbibigay ng sapat na rason para matuto akong magtiwala ulet. Salamat. Ikaw na bahala sa makeso kong ugali ah?! Hahaha. 
